डिजिटल इंडिया आणि अवकाश मोहिमांच्या काळातही नाशिकच्या खैरवाडी या गावात मूलभूत सुविधा पोहोचलेल्या नाहीत. गावात अजूनही रस्ता नाही, पूल नाही, आणि या अभावामुळे एका गर्भवती महिलेला आपल्या प्रसूतीसाठी रुग्णालय गाठण्यासाठी अक्षरशः ४ किलोमीटरचा प्रवास झोळीतून करावा लागला.

नद्या, डोंगर, जंगल ओलांडत रुग्णालय गाठलं

गावात रस्ता नाही, त्यामुळे वैद्यकीय वाहन पोहोचू शकत नाही. त्यामुळे नातेवाईकांनी आणि गावकऱ्यांनी मिळून या महिलेला कापडी झोळीत टाकून नद्या, डोंगर आणि दाट जंगल पार करत रुग्णालय गाठण्याचा प्रयत्न केला. हा प्रवास केवळ शारीरिक वेदनांचा नव्हे, तर सिस्टमच्या अपयशाचं चित्रही होतं.

अधिकाऱ्यांच्या भेटी, प्रस्ताव झाले पण बदल नाही

खैरवाडी गावाच्या परिस्थितीवर लक्ष वेधलं गेलं होतं. अधिकाऱ्यांनी गावात भेटी दिल्या, प्रस्ताव सादर केले गेले, पण आजवर प्रत्यक्षात काहीच झाले नाही. आश्वासनं दिली जातात, पण रस्ता मात्र नाही. दरवर्षी पावसाळ्यात हीच कहाणी पुन्हा उभी राहते.

हे तिचं दु:ख… उद्या आपल्यातल्याच कुणाचं?

आज गर्भवती महिलेचं दुःख आणि संघर्ष आपल्या नजरेस पडत आहे. पण उद्या हीच वेळ कोणावरही येऊ शकते. या घटनेने विकासाच्या घोषणांचा आणि वास्तवातल्या खडतर प्रवासाचा विरोधाभास स्पष्ट केला आहे. प्रश्न एवढाच — आपण खरंच प्रगती करत आहोत का?

ग्रामीण भागात आरोग्य सेवा कोठे पोहोचते?

खैरवाडी ही घटना अपवाद नाही, तर अनेक दुर्गम गावांमधील सामान्य वास्तव आहे. अशा ठिकाणी आरोग्य सुविधा पोहोचवण्यासाठी विशेष यंत्रणा उभी करणं अत्यावश्यक आहे. सरकारच्या योजनांचा फायदा शेवटच्या माणसापर्यंत पोहोचला पाहिजे.

निष्कर्ष

नाशिक जिल्ह्यातील खैरवाडी गावातील गर्भवती महिलेचा झोळीतून झालेला प्रवास केवळ तिच्या वेदनांचा नाही, तर संपूर्ण व्यवस्थेला प्रश्न विचारणारा क्षण आहे. रस्त्याशिवाय गाव, आरोग्यसेवेशिवाय माणसं, आणि उत्तरांशिवाय प्रश्न — हीच आजची ग्रामीण भारताची प्रतिमा आहे.